Sesja o wschodzie słońca

Marta i Daniel

Sesja o wschodzie słońca w plenerze to cudowna metafora. Doskonale oddawała świeżość uczuć dwojga zakochanych. Miłość Marty i Daniela wkracza na nową ścieżkę, pełną wyzwań i wspólnego wysiłku. Żadna pogoda nie byłaby w stanie popsuć tych wyjątkowych chwil jednej z najbardziej fotogenicznych par, z jakimi pracowałem. W dzień ślubu pokropiło, co jedynie pozytywnie ożywiło powietrze.

Ta dwójka szczęśliwych i zakochanych w sobie osób, z pewnością była tego świadoma. Również dlatego uśmiechy nie schodziły z ich twarzy nawet na chwilę w ciągu tej kilkugodzinnej fotograficznej sesji o wschodzie słońca. Ulotność chwili podkreślało piękno budzącej się do życia przyrody.

Kąt padania światła naturalnie uwypuklał urodę nowożeńców, niewymagającej praktycznie żadnej oprawy. Pomysły realizowane w ciągu dnia zdjęciowego oraz ślubu to dzieło zarówno moje, jak i Marty i Daniela. Aktywnie uczestniczyli oni w każdym ujęciu, znacząco ułatwiając mi pracę. Współpraca z nimi należała do wielkich przyjemności!

Skąd znam młodą parę? Marta to moja koleżanka z równoległej klasy jeszcze z czasów podstawówki. Odezwała się do mnie na jakiś czas przed zaplanowanym ślubem i poprosiła o oprawę fotograficzną – nie mogłem się nie zgodzić. Fotografowanie rozpoczęliśmy w mieszkaniu Daniela, gdzie szykował się do ceremonii w asyście kumpli. Panowie dosyć luźno grali na PlayStation i spokojnie zajadali się czipsami.. Marta przygotowywała się do ślubu w zaprzyjaźnionej pracowni BOW, prowadzonej przez dwie siostry. Dalej przygotowania przeniesiono do rodzinnego domu Marty. Jej atak śmiechu podczas składania przysięgi w kościele rozluźnił atmosferę zaślubin.

Koronkowa, tiulowa suknia panny młodej była stylowo taliowana, z dużym dekoltem na plecach, podkreślała kobiece piękno. Delikatna biżuteria w połączeniu z naturalnym makijażem i falowanym bobem, upiętym do tyłu, sprawiły, że Marta wyglądała bardzo fotogenicznie. Doskonale widać to na zdjęciach. Stylizację uzupełniła długim welonem i soczystym bukietem ze świeżych kwiatów w różnych odcieniach różu. Daniel postawił na klasykę – tradycyjny, ciemny, dwuczęściowy, jednorzędowy garnitur z czarną muchą i białą koszulą. Prezentował się tak męsko, że schodzącej ze schodów Marcie mocniej zabiło serce w piersi. W tej samej chwili na widok narzeczonej Danielowi wprost zabrakło tchu.

Udawanie przed obiektywem jest niemożliwe. Zarówno sesja o wschodzie słońca, jak i zdjęcia, które zrobiłem w kościele oraz na weselu, odkrywają całą paletę emocji młodej pary, nie do odegrania przez oscarowych aktorów. Szczerość gestów, czułości zarezerwowane wyłącznie dla tej najbardziej zaufanej, najbliższej osoby.